Mazury – Jezioro Zyzdrój (Mały i Wielki)
Mazury to dobry temat na zdjęcia o każdej porze roku. Tym razem przedstawiam jeszcze letnie/prawie jesienne fotografie Mazur, zrobione w pierwszy weekend września. To czas, kiedy jeziora pustoszeją i, jak uważają niektórzy, stają się najpiękniejsze. Można przejechać rowerem cały szlak nad jeziorem i nie spotkać nikogo. A jechałem tym razem ze Zgonu, niebieskim szlakiem do Spychowa i dalej nad Jeziorem Spychowskim oraz Jeziorami Zyzdrój Mały i Wielki do Babięt.
Prezentowane zdjęcia powstały wcześnie rano nad Jeziorem Zyzdrój, ale nie jestem pewien na którym (Małym, czy Wielkim) ponieważ granica między nimi jest dość… płynna. Są to jeziora połączone, a na mojej mapie nie ma zaznaczonej granicy. Na Wikipedii przeczytałem, że oba zbiorniki łączą się przewężeniem. Problem w tym, że jest ich kilka. Warto dodać, że przez oba jeziora przebiega szlak kajakowy rzeki Krutyni.
Zima nad Wisłą – okolice rezerwatu Topole Nadwislańskie
Zimowe zachody słońca mają niemal ekspresowe tempo. Ani się człowiek obejrzy, a tu już trzeba zwijać dopiero co wyciągnięty z torby aparat, statyw itd. Nie wspomnę już o spadającej gwałtownie temperaturze i nachodzących ciemnościach. Nie wiem dlaczego tak to lubię. Na zachód słońca nad Wisłą czekałbym najchętniej od samego świtu, który ma w sobie nie mniej magii i koloru. Jeśli pogoda dopisze, to w najbliższy niedzielny poranek spotkam się oko w oko ze wschodzącym słońcem, które na kilka minut zapłonie dla mnie nad Wisłą.
Póki co publikuję zdjęcia rzeki Wisły i okolic rezerwatu Topole Nadwiślańskie. Z roku na rok zmniejsza się liczba tych wiekowych drzew – pozostałości po dawnych nadwiślańskich łęgach. Kto jeszcze nie widział, powinien wybrać się na wycieczkę w okolice Jabłonny, skąd pochodzą poniższe fotografie, lub do rezerwatu Ruska Kępa, będącego częścią Kampinoskiego Parku Narodowego. Najwyższe topole w Ruskiej Kępie mierzą ok. 40m wysokości. Ciężko to dostrzec, zwłaszcza latem, bo akurat tam łęg zachował się niemal w pierwotnej formie i jego niższe piętro skutecznie zasłania widok w górę.
Rezerwat Zakole Zakroczymskie w Dolinie Środkowej Wisły
Zakole Zakroczymskie (528,42 ha) w Dolinie Środkowej Wisły, to jeden z czterech rezerwatów utworzonych w tej okolicy w 1998 roku. Oprócz Zakola, utworzono również „Wikliny Wiślane” (340,48 ha), „Kępy Kazuńskie” (544,28 ha), „Ławice Kiełpińskie” (803 ha), a celem była ochrona ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptactwa, występującego stale lub okresowo na obszarze Doliny Środkowej Wisły, a także w celu zachowania nadzwyczajnych walorów krajobrazowych Wisły – czyli ostatniej takiej rzeki.
Zdjęcia przedstawiają Zakole Zakroczymskie wczesną wiosną. W ten chłodny poranek, 14 kwietnia 2007 roku zajechałem rowerem w okolice wsi Utrata i Gąłachy. Jak się okazało, Łacha jeszcze nie wyschła, mimo niskiego stanu wody. Musiałem przenieść mój środek transportu wraz z całym sprzętem fotograficznym, brodzą po pas w wodzie (to nie była jak dotąd ostatnia moja kąpiel w tym miejscu i niebawem opublikuję zdjęcia z pleneru, który skończył się przemierzaniem Łachy po szyję w wodzie, z plecakiem pełnym sprzętu nad głową).
Utrudniony dostęp na Zakole powoduje, że można poczuć się tam jak odkrywca. Tym bardziej, że co roku rzeka Wisła inaczej formuje swoje piaszczyste brzegi. Miałem wtedy wrażenie i nadzieję, że byłem pierwszy (oczywiście poza wydrami, bobrami, ptactwem i innymi tutejszymi mieszkańcami), który pozostawił tam swoje ślady.
Zapraszam do obejrzenia zdjęć.
W ponury dzień…
Zimowe zdjęcia rozlewisk Narwi w okolicach Nowego Dworu Mazowieckiego. Przedostatnie zdjęcie zdradza dlaczego był to ponury dzień.
Wisła – Wikliny Wiślane i Kępy Kazuńskie
Rezerwat Wikliny Wiślane znajduje się w okolicach Puszczy Kampinoskiej. Oprócz szeroko płynącej Wisły, można tam podziwiać malownicze krajobrazy z porośniętymi łęgiem wyspami, czy piaszczystymi brzegami. Rezerwat ma chronić ostoje lęgowe różnych gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły.
Kępy Kazuńskie to liczący ponad 500 ha rezerwat mający na celu głównie ochronę ostoi lęgowych ptaków, a także walory przyrodnicze. Szczególnie interesujące są nadwiślańskie łęgi olszowe, zalewane kilkakrotnie w ciągu roku wodami Wisły. Wisła na tym obszarze płynie szeroko i spokojnie, tworząc liczne piaszczyste wyspy i starorzecza. Mniejsze wysepki co roku zmieniają swój kształt, przesuwają się, czasem giną na długie miesiące, by pojawić się w zmienionej formie. Starsze, porośnięte głównie wierzbami krzaczastymi i topolą dają schronienie ptakom oraz innym zwierzętom. No i są oczywiście natchnieniem dla fotografów przyrody.
Poniższe zdjęcia udało mi się zrobić w ciągu dwóch zimnych listopadowych skoroświtów. Było magicznie.
